ഞായറാഴ്ച ഇന്ത്യ ടി20 ലോകകപ്പ് നേടി. സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ഒരു വിചിത്രമായ കാര്യം സംഭവിച്ചു: എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത് മുമ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നതുപോലെ തോന്നാത്തതെന്ന് ആളുകൾ ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഉത്തരത്തിന് ക്രിക്കറ്റുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല.ഇന്ത്യ ടി20 ലോകകപ്പ് ട്രോഫി ഉയർത്തിയതിന് ശേഷം മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ രണ്ട് ട്വീറ്റുകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഒന്ന് ഇങ്ങനെയായിരുന്നു: “ഈ വിജയം അതിന്റെ 1% പോലും അല്ല”, തുടർന്ന് 2011 ലെ ഫൈനലിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ക്ലിപ്പ്. മറ്റൊരാൾ പറഞ്ഞു: “ഇത് ഫോർമാറ്റുമായും ലോകകപ്പ് ആവൃത്തിയുമായും ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ബിനാലെ ഇനി അത്ര പ്രത്യേകതയുള്ളതല്ല.”
രണ്ട് നിരീക്ഷണങ്ങളും ശരിയാണ്. പക്ഷേ അവ വളരെ വലിയ ഒരു മാറ്റത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളാണ് – സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രം, മനഃശാസ്ത്രം, പോസ്റ്റ്-കൊളോണിയൽ സിദ്ധാന്തം, തങ്ങൾ ആരാണെന്ന് പറയാൻ കായികം ആവശ്യമില്ലെന്ന് ഉറപ്പില്ലാത്ത ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ വിചിത്രമായ ആന്തരിക ജീവിതം എന്നിവയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ഒന്ന്.
കഴിഞ്ഞ അഞ്ച് വർഷത്തിനിടെ ഇന്ത്യ നാല് ഐസിസി കിരീടങ്ങൾ നേടിയിട്ടുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ ടീം വിജയം കാണുന്നത് വ്യക്തിഗത നേട്ടത്തിന് സമാനമായ ഡോപാമൈൻ പ്രകാശനത്തിന് കാരണമാകുമെന്ന് കായിക ആരാധകരുടെ ശരീരശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഗവേഷണം സ്ഥിരീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും, ഫലം പതിവായി മാറുന്നതിനനുസരിച്ച് ഈ വൈകാരിക ഉയർച്ച കുറയുമെന്ന് ഹെഡോണിക് അഡാപ്റ്റേഷൻ സിദ്ധാന്തം പ്രവചിക്കുന്നു. അപ്രതീക്ഷിതമായ വർദ്ധനവ് ആവശ്യമാണ്. ഇന്ത്യ പതിവായി വിജയിക്കുമ്പോൾ, വിജയം അടിസ്ഥാനമായി മാറുന്നു. നിങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന നിലവാരത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നതായി നിങ്ങൾക്ക് തോന്നില്ല.
PLOS ONE-ൽ എഴുതിയ മുറെയും ഫാസിയോയും (2014) ഇതിന്റെ ഫിസിയോളജിക്കൽ യാഥാർത്ഥ്യം തെളിയിച്ചു. ആരാധക വിജയങ്ങൾ യഥാർത്ഥ നാഡീവ്യൂഹപരമായ ഉത്തേജനം സൃഷ്ടിക്കുകയും വ്യക്തിപരമായ വിജയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അതേ പാതകളെ സജീവമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ആ പ്രതികരണം കാലക്രമേണ ദുർബലമാകുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് ഹെഡോണിക് ട്രെഡ്മിൽ ചട്ടക്കൂട് വിശദീകരിക്കുന്നു. മസ്തിഷ്കം വിജയം രജിസ്റ്റർ ചെയ്യുന്നത് നിർത്തുന്നതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് പൊരുത്തപ്പെടുത്തൽ ക്രമേണ പ്രതീക്ഷയ്ക്കും ഫലത്തിനും ഇടയിലുള്ള വിടവ് കുറയ്ക്കുന്നതിനാലാണ്.അതിനാൽ ആവൃത്തിയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടിയ ട്വിറ്റർ ഉപയോക്താവ് ഭാഗികമായി ശരിയായിരുന്നു. ലോകകപ്പ് രണ്ട് വർഷത്തിലൊരിക്കൽ വരുന്നു എന്നതല്ല പ്രശ്നം. വിജയങ്ങൾ അസാധാരണമാണെന്ന് തോന്നാൻ ഇന്ത്യ ഇനി പലപ്പോഴും തോൽക്കുന്നില്ല എന്നതാണ്.
ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ എലൈറ്റ് സ്പോർട്സിലെ വിജയം അതിന്റെ സാമ്പത്തിക വിഭവങ്ങളുമായി അടുത്ത ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് സ്പോർട്സ് ഇക്കണോമിക്സ് ഗവേഷണത്തിന്റെ ഒരു വലിയ വിഭാഗം സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. ബോഷർ തുടങ്ങിയവർ (2008), രാജ്യങ്ങളിലുടനീളമുള്ള ഒളിമ്പിക് പ്രകടനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ പഠനത്തിൽ, പ്രതിശീർഷ ജിഡിപിയായി അളക്കുന്ന സമ്പത്ത്, പ്രധാന അന്താരാഷ്ട്ര മത്സരങ്ങളിൽ അത്ലറ്റിക് വിജയത്തിന്റെ ഏറ്റവും ശക്തമായ പ്രവചനങ്ങളിലൊന്നാണെന്ന് കണ്ടെത്തി. കൂടുതൽ വിഭവങ്ങളുള്ള രാജ്യങ്ങൾ എലൈറ്റ് സ്പോർട്സിലെ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ, പരിശീലനം, അത്ലറ്റ് വികസനം എന്നിവയിൽ കൂടുതൽ നിക്ഷേപിക്കുന്നു. രാജ്യം സമ്പന്നമാകുന്തോറും വിജയിക്കാൻ അത് കൂടുതൽ സജ്ജമാകും.
എന്നാൽ ബീജിംഗ് ഒളിമ്പിക്സിൽ ആഫ്രിക്കൻ രാജ്യങ്ങളുടെ പ്രകടനം പഠിച്ച ജോൺ മാനുവൽ ലൂയിസും റിയാസ് ഫഡലും (2011) കൂടുതൽ സൂക്ഷ്മമായ ഒരു കാര്യം അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. വികസ്വര രാജ്യങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, കായിക വിജയത്തെ അവരുടെ സാമ്പത്തിക വിഭവങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് മനസ്സിലാക്കണം, കാരണം അവർക്ക് ചെലവഴിക്കാൻ കഴിയുന്നതും അവർ നേടുന്ന നേട്ടങ്ങളും തമ്മിലുള്ള അന്തരം കായികം അവർക്ക് എത്രമാത്രം അർത്ഥമാക്കുന്നു എന്ന് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. എലൈറ്റ് സ്പോർട്സ് ഫലത്തിൽ ഒരു ആഡംബര വസ്തുവാണെന്ന് അവർ വാദിച്ചു. വികസനത്തിനൊപ്പം അതിന്റെ ആവശ്യകതയും വർദ്ധിക്കുന്നു. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, ഒരു രാജ്യം ദരിദ്രമായിരിക്കുമ്പോൾ പോലും, ലോകത്തിന് തുല്യമായി നിൽക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു രംഗത്ത് നിക്ഷേപിക്കാനുള്ള വഴികൾ അത് കണ്ടെത്തുന്നു.
1983-ൽ ഇന്ത്യ ഇപ്പോഴും താഴ്ന്ന വരുമാനവും നിയന്ത്രണങ്ങളുമുള്ള സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയായിരുന്നു. ലോകത്തിൽ തന്റെ സ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ച് വലിയ ആത്മവിശ്വാസമില്ലാത്ത കാലം. എന്നാൽ ലോർഡ്സിൽ നടന്ന 1983 Cricket World Cup Final മത്സരത്തിൽ Kapil Dev എടുത്ത അത്ഭുതകരമായ ക്യാച്ചിലൂടെ Viv Richards പുറത്തായപ്പോൾ ഇന്ത്യയുടെ വിജയ പ്രതീക്ഷകൾ ഉയർന്നു. ആ വിജയം ക്രിക്കറ്റിനേക്കാൾ വലിയതായിരുന്നു; ലോകത്തിന് മുന്നിൽ ഇന്ത്യയെ “കാണപ്പെടുന്ന” ഒരു രാഷ്ട്രമാക്കി മാറ്റിയ നിമിഷം കൂടിയായിരുന്നു.2024-ൽ ഇന്റർനാഷണൽ ജേണൽ ഓഫ് അപ്ലൈഡ് സൈക്കോഅനലിറ്റിക് സ്റ്റഡീസിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പ്രബന്ധത്തിൽ അനുരഞ്ജ്, തത്ത്വചിന്തകനായ Slavoj Žižek മുന്നോട്ടുവച്ച “ദേശീയ കാര്യം” എന്ന ആശയം ഉപയോഗിച്ച് ഇന്ത്യൻ ക്രിക്കറ്റിനെ വിശകലനം ചെയ്യുന്നു. ദേശീയ കായിക വിജയങ്ങളിൽ ജനങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന ആവേശം വെറും അഭിമാനമല്ല; നഷ്ടഭീതിയുടെയും അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെയും പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ആ ആനന്ദം ഉയരുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കുന്നു. അതായത്, വിജയം ഉറപ്പില്ലാത്ത സാഹചര്യങ്ങളിലാണ് ദേശീയതയും വികാരങ്ങളും ഏറ്റവും ശക്തമായി പ്രകടമാകുന്നത്.
