രണ്ട് പതിറ്റാണ്ടിലേറെയായി ഞാൻ വിദ്യാഭ്യാസം പഠിക്കുന്നു, എല്ലാ ഏപ്രിലിലും ഉത്കണ്ഠാകുലരായ മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്നുള്ള അതേ കോളുകളുടെ പ്രളയത്തെ ഞാൻ നേരിടുന്നു. ഇന്നലെ, ഏപ്രിൽ 20 നും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല. ജെഇഇ മെയിൻ സെഷൻ 2 ഫലങ്ങൾ കുറഞ്ഞു, 26 വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് 100 ശതമാനം മാർക്ക് ലഭിച്ചു, അതിനുശേഷം എന്റെ ഫോൺ ഇപ്പോഴും ശബ്ദിക്കുന്നത് നിർത്തിയിട്ടില്ല.പക്ഷേ എന്നെ പിടിച്ചുനിർത്തുന്ന കോൾ വാരണാസിയിലെ ഒരു അച്ഛനിൽ നിന്നാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകൾക്ക് 99.2 ശതമാനം മാർക്ക് ലഭിച്ചു. “മാഡം, കോട്ടയിൽ കോച്ചിംഗിനായി ഞങ്ങൾ ഏകദേശം 18 ലക്ഷം ചെലവഴിച്ചു. നല്ല സ്കോർ നേടാൻ അവൾ വളരെ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്തു. അവൾക്ക് ഐഐടിയിൽ ചേരാൻ കഴിയുമോ?”സത്യം നേരിട്ട് അവനോട് പറയാൻ എനിക്ക് ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു, അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഇത് എഴുതുകയാണ്.
ഇന്നലെ വാർത്തകളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നത് ഇതാണ്: രണ്ടാം സെഷനിൽ 26 വിദ്യാർത്ഥികൾ 100 ശതമാനം നേടി, ജനുവരിയിൽ ഇത് നേടിയ 12 പേരുടെ ഇരട്ടിയിലധികം. ഇതൊരു ചെറിയ, എലൈറ്റ് ക്ലബ്ബാണെന്ന് തോന്നുന്നു, അല്ലേ? തെറ്റാണ്.കോച്ചിംഗ് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് വിശകലനം അനുസരിച്ച്, ജെഇഇ മെയിൻസിന്റെ രണ്ട് സെഷനുകളിലും കൂടി ഏകദേശം 2 ലക്ഷം വിദ്യാർത്ഥികൾ 90-99 പെർസന്റൈൽ സ്കോർ ചെയ്തു. അതേസമയം, ഒരു ഫിസിക്സ് വല്ലാ വിശകലനം, സെഷൻ 1 ൽ 99 പെർസന്റൈലിന് മുകളിൽ നേടിയ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ആകെ എണ്ണം 15,000 ൽ കൂടുതലാണെന്ന് കാണിക്കുന്നു. ജെഇഇ മെയിൻസിന്റെ ആദ്യ സെഷന്റെ ഫലങ്ങൾ ഈ വർഷം ഏപ്രിലിൽ പ്രഖ്യാപിച്ചു.മെയിൻസ് പരീക്ഷകളിൽ 99 പെർസന്റൈൽ അല്ലെങ്കിൽ അതിൽ കൂടുതൽ സ്കോർ നേടിയ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ കൃത്യമായ എണ്ണത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു ഡാറ്റയും ഇല്ലെങ്കിലും, സ്കോർകാർഡുകൾ പുറത്തിറങ്ങിയതിനുശേഷം കോച്ചിംഗ് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടുകൾ ഞങ്ങളുമായി പങ്കിടുന്ന ഒരു ഏകദേശ കണക്കുണ്ട്. “സെഷൻ 1 ന്റെയും 2 ന്റെയും ഫലങ്ങൾ സംയോജിപ്പിച്ച് ഏകദേശം 30,000 വിദ്യാർത്ഥികൾ 99 പെർസന്റൈൽ സ്കോർ ചെയ്തുവെന്ന് അനുമാനിക്കുന്നത് സുരക്ഷിതമാണ്,” നോയിഡയിലെ വിദ്യാമന്ദിർ ക്ലാസുകളിൽ നിന്നുള്ള ശേഖർ അഗർവാൾ
നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഒരു വലിയ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ തുറന്നു കാട്ടുന്നു—ഇത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ പരാതി മാത്രമല്ല, ഇന്ത്യയിലെ എൻജിനീയറിംഗ് പ്രവേശന സംവിധാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഗൗരവമായ ചോദ്യമാണ്.സാധാരണയായി “മെറിറ്റോക്രസി” എന്ന് പറയുന്നത് കഴിവും പരിശ്രമവും അടിസ്ഥാനമാക്കി അവസരങ്ങൾ ലഭിക്കുന്ന സംവിധാനമാണ്. പക്ഷേ ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നത് വ്യത്യസ്തമാണ്. ഐഐടികൾക്കും എൻഐടികൾക്കും ഉള്ള സീറ്റുകൾ ഏകദേശം 41,000 മാത്രം ആയിരിക്കുമ്പോൾ, അതിനായി മത്സരിക്കുന്നത് ലക്ഷക്കണക്കിന് വിദ്യാർത്ഥികളാണ്. 90-99 ശതമാനം നേടിയവർക്കുപോലും അവസരം കിട്ടാത്ത സ്ഥിതി വരുമ്പോൾ, അത് “മെറിറ്റ്” മാത്രമല്ല, അത്യന്തം പരിമിതമായ സീറ്റുകൾക്കുള്ള കടുത്ത മത്സരമാണ് നിർണായകമാകുന്നത്.കോച്ചിംഗ് വ്യവസായം ഇതിനെ കൂടുതൽ അസമത്വത്തിലേക്ക് തള്ളുകയാണ്. കോടികൾ ചെലവഴിക്കാൻ കഴിയുന്ന കുടുംബങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ സൗകര്യങ്ങളും “പാറ്റേൺ ട്രെയിനിംഗും” ലഭിക്കുന്നു. അതേസമയം, അതേ കഴിവുള്ള പക്ഷേ വിഭവങ്ങൾ കുറവുള്ള വിദ്യാർത്ഥികൾ പിന്നിലാക്കപ്പെടുന്നു. ഇതോടെ പരീക്ഷ യഥാർത്ഥ ബുദ്ധിശക്തിയെക്കാൾ “ട്രെയിനിംഗ് നേടിയ കഴിവ്” അളക്കുന്ന രീതിയിലേക്ക് മാറുന്നു.മറ്റൊരു പ്രശ്നം “സ്കോർ ഇൻഫ്ലേഷൻ” ആണ്. 99 ശതമാനം പോലുള്ള സ്കോറുകൾ പോലും ഇനി വ്യത്യസ്തമാക്കാൻ കഴിയാത്ത നിലയിലേക്കാണ് പോകുന്നത്. അതായത്, പരീക്ഷയുടെ വ്യത്യാസപ്പെടുത്താനുള്ള ശക്തി കുറയുന്നു. ഇതോടെ ഉയർന്ന സ്കോർ നേടിയാലും മികച്ച കോളേജ് ഉറപ്പില്ല—അതൊരു ലോട്ടറിയായി മാറുന്നു.അവസാനം, ഈ സംവിധാനം എന്താണ് പരിശോധിക്കുന്നത് എന്നതാണ് പ്രധാന ചോദ്യം. ഇപ്പോഴത്തെ രീതിയിൽ, ഇത് പ്രധാനമായും ഒരു പ്രത്യേക പരീക്ഷാ ഫോർമാറ്റിൽ സമ്മർദ്ദത്തിൽ പ്രകടനം നടത്താനുള്ള കഴിവാണ് പരിശോധിക്കുന്നത്. പക്ഷേ, യഥാർത്ഥ എഞ്ചിനീയറിംഗിന് ആവശ്യമായ സൃഷ്ടിപരത, പ്രശ്നപരിഹാരശേഷി, കൗതുകം എന്നിവ ഇതിലൂടെ ശരിയായി അളക്കപ്പെടുന്നില്ല.അതുകൊണ്ട്, ഇത് പൂർണ്ണമായും “മെറിറ്റോക്രസി” അല്ലെന്ന് പറയാം. ഇത് ഒരു ഹൈ-സ്റ്റേക്ക്സ് ഫിൽട്ടറിംഗ് സിസ്റ്റമാണ്—അവസരങ്ങൾ കുറവായതിനാൽ വളരെ ചെറിയ വ്യത്യാസങ്ങൾ പോലും വലിയ ഫലങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന സംവിധാനം.ഇതിന് പരിഹാരം എളുപ്പമല്ല, പക്ഷേ ചില വഴികൾ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നു:കൂടുതൽ നിലവാരമുള്ള കോളേജുകൾ സൃഷ്ടിക്കുകഒരു പരീക്ഷയിൽ മാത്രം ആശ്രയിക്കാത്ത അഡ്മിഷൻ മോഡൽസ്കൂൾ പ്രകടനം + പ്രോജക്റ്റുകൾ + അപ്റ്റിറ്റ്യൂഡ് എന്നിവ ഉൾപ്പെടുത്തൽകോച്ചിംഗ് ആശ്രയത്വം കുറയ്ക്കുന്ന പരീക്ഷാ മാതൃകനിങ്ങളുടെ ചോദ്യം ശരിയായതാണ്: “ഇത് മെറിറ്റോക്രസിയാണോ?” — ഭാഗികമായി മാത്രം. യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ, ഇത് മെറിറ്റും, അവസര അസമത്വവും, സിസ്റ്റം ഡിസൈനും ചേർന്ന ഒരു സങ്കീർണ്ണ യന്ത്രമാണ്.
